Jim Thompson Art Center Re-Reading Khun Chang Khun Phaen

Re-Reading Khun Chang Khun Phaen


Dr. Chris Baker, Dr. Pasuk Phongpaichit



Hem Vejakorn, Chakrabhand Posayakrit, Kornkrit Jianpinidnan,

Pradit Prasartthong, Bruce Gundersen



Jim Thompson Art Center



14 May – 30 September 2011


The Re-reading Khun Chang Khun Phaen Exhibition is based on a folk tale which gradually developed into an important Siamese literary work.   First composed by storytellers during the Ayutthaya period, Khun Chang Khun Paen was revised, adapted and expanded by court poets and authors including Khru Janeg, Sunthorn Phu, King Rama II and Prince Damrong. Recently translated by renowned scholars and social critics, Dr. Chris Baker and Dr. Pasuk Phongpaichit, the English edition is entitled “The Tales of Khun Chang Khun Phaen”.  The translation and printing of this work was funded in part by a grant from the James H.W. Thompson Foundation.


According to the translators, “Unlike much old Thai literature which deals with exploits of ds and kings and is often based on foreign originals, the tale of Khun Chang Khun Phaen developed locally, was probably based on a true story and rambles all over the social landscape. Moreover, like epics and sagas which were developed in an oral tradition of repeated interaction between performers and audiences, the tales reflects the value of its society of origin.  Hence Khun Chang Khun Phaen is potentially a unique source on social relation and attitudes. However, it is also a complex source because its development passed through two distinct phases, one in local folk tradition, and other in the royal court. Yet this complexity can also be revealing on the contrast of folk and court values.”* Over time, the structure of the Khun Chang Khun Phaen story shifted, and the language used was adapted by different authors from colloquial to more official style. The translators spent seven years researching the background to the tale, finding lost versions, and compiling footnotes to explain words, ideas, things, and practices not well known today. 


The exhibition demonstrates that there are multiple layers of subtexts which can be shared with contemporary audiences through various art forms.  Rare and extraordinary illustrations by Hem Vejakorn are featured, as well as an illuminated painting by Chakrabhand Posayakrit, a leading neo-traditional artist who drew inspiration from several Thai literary works including Khun Chang Khun Phaen. In contrast to these two artists, Bruce Gundersen reconstructs the myth and legendary characters in digital photography format and Kornkrit Jianpinidnan follows Khun Phaen’s routes around the old capital of Ayutthaya and Suphanburi. Performing artist, Pradit Prasartthong creates a new performance by reinventing Wanthong’s character.  In addition, related cultural artifacts such as costumes, films, performances and cartoons are displayed in the exhibit along with the timeline.


*Note : Review article, Taming Women in Khun Chang Khun Phaen, Chris Baker and Pasuk Phongpaichit, Legendary Folk epic,  Khun Chang Khun Phaen, Sepha, Performance, Power, War, Love, Lust and Tragedy, Walailak University, Nakhon Si Thammarat, 2011  


About the participating artists :

Hem Vejakorn
Hem Vejakorn was born on January 17, 1904, at Phrarajavang, Phra Nakorn, Bangkok. The son of M.R. Hun Tinnakorn and M.L. Samrid Phungbun, he spent his early life in residence of his uncle, M.R. Daeng Tinnakorn after the divorce of his parents. While living with his uncle, an architect supervising a team of Italian artist and architects working on the construction of the Anandahsamakom Throne Hall, he had the opportunity to meet Carlo Rili.  He later became the apprentice of this Italian artist who had been commissioned to do a series of mural painting at the Throne Hall.  Rili taught Hem how to draw and paint in western style.  Hem next set out on an adventurous life working as a tugboat steersman and a steam engine mechanic before becoming a mechanic for construction of the Rama VI dam  by the Royal Irrigation Department.  After returning to Bangkok, he worked as a textbook illustrator for the Military Text Department, Ministry of Defense.  He also played Thai classical instruments in a traditional band at movie theatres, providing the background music for silent films in order to earn extra income.  Finding it hard to make ends meet, Hem returned to using his artistic skills and started working as a full-time illustrator of novel covers.  At the end of 1935, Hem and his friends opened a publishing house called Ploenchit which printed a popular series of 10-satang graphic novels with his cover illustrations.  Hem Vejakorn was married to Chamchuen Komkam, a singer with a Thai classical band at the residence of Prince Anuwatchaturon’s Lanluang Palace.  The couple had no children.  Hem Vejakorn died on April 16, 1969 at his last residence in Soi Thaksin 1, Thonburi, Bangkok.


Chakrabhand Posayakrit
Son of Chub and Sawangchan Posayakrit, Chakrabhand Posayakrit was born in Bangkok in August, 1943.  After graduation from Vajiravudh College, he enrolled to study in the Faculty of Painting, Sculpture and Graphic Arts, Silpakorn University where he received his BFA in Painting.  In 2000, Chakrabhand was named a laureate as a National Artist in Visual Arts (Painting).  He was chosen as one of the 52 Rattanakosin grand craftsmen to commemorate the auspicious occasion of the Kingdom 200th birthday anniversary.  Chakrabhand also served as the private painting instructor to members of the royal family including Princess Ubolrat Ratchakanya and HRH Princess Maha Chakri Sirindhorn.  Later, he founded Chakrabhand Posayakrit Foundation at his Ekamai residence with aim to preserve Thai art and cultural heritage by creating a museum and puppet theatre.  As an independent artist, Chakrabhand is famous for his elaborately unique and outstanding traditional and contemporary paintings.  His works include Buddhist mural paintings at Wat Tritodsathep temple and Wat Khao Sukim temple and sculptures such as the semang and the buffalo boy inspired from King Rama VI’s royal work Sangthong at King Rama VI Monument Park, Samut Songkram.  He has also been responsible for the restoration of Hun Wang Na or royal Thai traditional puppets as well as the art of puppetry, and has made puppets based on literature such as the Three Kingdoms and Lilit Talengpai.


Kornkrit Jianpinidnan
Kornkrit Jianpinidnan graduated from the Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University in 1999.  Since then, he has been pursuing his passion of photography.  His first solo exhibition “Neo Romantic” received great attention, establishin his name as one of the most popular young photographers.  The exhibition reflected the confusion and despair of the people of his generation in the era of overflow communications and social networking media during the 1990s.  His early photography manifested the influence of a spontaneous and dynamic atmosphere that integrated snapshot aesthetic elements making his work a uniquely enticing narration. 


Pradit Prasartthong 
In 2004, Pradit Prasartthong received the Silpathorn Award from the Office of Contemporary Art and Culture, Ministry of Culture.  As a playwright, director and performer, Pradit has created theatre works combining folktales with contemporary content that are both locally and internationally renowned.  A former Ma Kham Pom Theatre Group member for more than 30 years, he is one of the founders of the Bangkok Theatre Network (BTN) and has organized the Bangkok Theatre Festival, held annually in November at Banglamphu  and other venues all around Bangkok since 2002. 


Bruce Gundersen 
Bruce Gundersen is an interdisciplinary artist. His collaborative performance art duo Gundersen/ Clark has been included in festivals and contemporary museums in Europe and the United States. His collaborative video work FISHGUN FILMS has documented dance and rituals of Southeast and South Asia. His interest in universal cultural legends and myths is an oning creative investigation, inspiring his most recent digital art prints. “Finding my inspiration in the belief systems and vernacular art from the ancient / modern cultures of Southeast Asia, I hope to regenerate them through the modernity of digital arts.”   In 2008, he received grants from Asian Cultural Council to work in Asia.  He currently lives and works in the U.S. in New York.


นิทรรศการ มุมมองใหม่ขุนช้างขุนแผน  เป็นนิทรรศการเกี่ยวกับนิทานพื้นบ้านเรื่องขุนช้างขุนแผน ซึ่งเป็นเรื่องราวปรัมปราที่ค่อยๆพัฒนาเป็นวรรณคดีชิ้นโบว์แดงแห่งสยาม เรื่องขุนช้างขุนแผนถูกรวบรวมขึ้นครั้งแรกโดยกวีนิรนามในสมัยอยุธยา จากนั้นจึงมีการเรียบเรียง ปรับเปลี่ยน และขยายความโดยนักขับเสภาชาวบ้าน และกวีในราชสำนัก รวมถึงครูแจ้ง สุนทรภู่ รัชกาลที่ 2 และกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตามลำดับ เมื่อไม่นานมานี้ ดร.คริส เบเกอร์ และดร.ผาสุก พงษ์ไพจิตร นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ และผู้เชี่ยวชาญทางด้านเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงได้แปลขุนช้างขุนแผนเป็นภาคภาษาอังกฤษที่มีชื่อว่า “The Tale of Khun Chang Khun Phaen”  การพิมพ์ผลงานแปลชิ้นนี้ได้รับทุนสนับสนุนบางส่วน จากมูลนิธิเจมส์ เอช ดับเบิลยู ทอมป์สัน


ดร. คริส และ  ดร. ผาสุก ผู้แปลทั้งสองท่านได้ทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์กิติมศักดิ์ และทำงานอย่างใกล้ชิดกับทีมภัณฑารักษ์ของหอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สัน ได้กล่าวว่า “นิทานขุนช้าง ขุนแผน ไม่เหมือนกับวรรณคดีไทยที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับคุณูปการของเทพเจ้าและกษัตริย์  ส่วนใหญ่มักจะอ้างอิงเค้าโครงเรื่องจากต่างประเทศ แต่นิทานเรื่องนี้พัฒนาจากเรื่องเล่าพื้นบ้านไทย และน่าจะมาจากเรื่องจริงและเดินเรื่องโดยใช้ลักษณะพื้นภูมิสังคมไทย ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเรื่องก็คล้ายกับมหากาพย์และนิยายเกี่ยวกับการผจญภัยที่พัฒนามาจากประเพณีการเล่าเรื่อง หรือการมีปฏิสัมพันธ์ซ้ำๆระหว่างนักแสดงและผู้ชม นิทานสะท้อนให้เห็นคณค่าทางสังคมที่มีมาแต่เดิม ดังนั้น นิทานขุนช้างขุนแผนจึงมีเอกลักษณ์แสดงความสัมพันธ์และทัศนคติทางสังคม อย่างไรก็ตาม นิทานเรื่องนี้ยังมีที่มาที่ซับซ้อน เนื่องจากมีการพัฒนาผ่านช่วงเวลาที่ต่างกัน 2 ช่วง ช่วงแรกจากประเพณีเรื่องเล่าพื้นบ้าน และอีกช่วงหนึ่งจากในราชสำนัก อย่างไรก็ตาม ความซับซ้อนนี้ยังแสดงถึงความขัดแย้งของคุณค่าพื้นบ้านและคุณค่าในราชสำนัก”* เมื่อเวลาผ่านไป เค้าโครงของเรื่องขุนช้างขุนแผน รวมทั้งภาษาที่ใช้ในงานประพันธ์นี้มีการเปลี่ยนแปลง แก้ไข ปรับเปลี่ยนไป โดยกวีต่างๆ ตั้งแต่ภาษาพูดแบบชาวบ้านไปเป็นภาษาที่เป็นทางการมากขึ้น”  ผู้แปลใช้เวลาถึง 7 ปี ในการทำวิจัยเชิงอรรถจากหอจดหมายเหตุแห่งชาติ และแหล่งข้อมูลอีกหลายแห่ง  อีกทั้งยังมีการวิเคราะห์และรวบรวมจนมาเป็นภาคปัจจุบันได้อย่างถูกต้อง


นิทรรศการนี้อาศัยการวิเคราะห์วิวัฒนาการของมหากาพย์อย่างใกล้ชิดของผู้แปลทั้งสองท่าน มุ่งเน้นแนวคิดที่หลากหลายของเนื้อหาสำคัญที่ยังคงมีผลกระทบต่อสังคมไทยในปัจจุบัน อาทิ การเมืองแบบใช้อำนาจ การเมืองว่าด้วยเพศ และคุณค่าทางสังคม เรื่องขุนช้างขุนแผนไม่ใช่แค่เรื่องราวรักสามเศร้าธรรมดาๆระหว่างนางพิมพิลาไลย (วันทอง) ขุนช้าง และขุนแผนเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความซับซ้อนของตัวบทหลายๆ ชุดที่ซ่อนไว้อย่างมากมาย  นิทรรศการจึงเสนอมุมต่างๆให้ผู้ชมร่วมสมัยได้พินิจ โดยใช้รูปแบบการนำเสนอที่หลากหลาย  แสดงให้เห็นถึง ลำดับเวลาของโครงสร้างของเรื่องและการพัฒนาการจากนิทานไปเป็น สมุดข่อย วรรณกรรม กวีนิพนธ์ การแสดง รวมถึงการผลิตซ้ำออกมาสู่รูปแบบของวัฒนธรรมสื่อบันเทิงสมัยใหม่  นอกจากนั้นยังแสดงเนื้อหาเกี่ยวกับโครงสร้างของนิทาน แผนที่ ลักษณะพื้นภูมิทางสังคม ประเพณี นิยายที่เล่าลือกันมา  และแม้แต่ให้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในกระบวนการแปล ด้วยการผนวกกันระหว่างเอกสารอ้างอิงทางประวัติศาสตร์กับการผลิตทางวัฒนธรรม หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สันได้เชิญศิลปินร่วมสมัย รวมทั้งศิลปินด้านการแสดงมาอ่าน และตีความเรื่องขุนช้างขุนแผนใหม่ รวมทั้งวิเคราะห์โดยอาศัยบริบทปัจจุบัน เพื่อให้โอกาสผู้ชมได้เข้าใจและอ่านวรรณกรรมที่เล่าลือกันนี้ด้วยมุมมองใหม่ๆ


ศิลปินที่ร่วมแสดงในส่วนของงานด้านทัศนศิลป์ ได้แก่ ผลงานจิตรกรรม โดย จักรพันธ์ โปษยกฤต งานภาพประกอบ โดย เหม เวชกร ภาพถ่ายดิจิตอล โดย บรูซ กันเดอร์สัน และ ภาพถ่ายเส้นทางการผจญภัยของขุนแผน โดย กรกฤช เจียรพินิจนันท์  ศิลปะการแสดง โดย ประดิษฐ์ ปราสาททอง  สิ่งประดิษฐ์ซ้ำ วัฒนธรรม และ บันเทิง อาทิเช่น ภาพยนตร์ ละคร และ การ์ตูน ฯลฯ  นอกจากนั้น เรายังนำเสนอชุดแต่งกายสำหรับเหตุการณ์ต่างๆ เช่น พิธีกรรม ความรัก การผจญภัยและ สงคราม พร้อมกับโปรแกรมให้การศึกษา และ เสวนาพร้อมพรั่งจากผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเรื่องนี้ตลอดช่วงนิทรรศการ



เหม เวชกร เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2446 ที่ตำบลพระราชวัง อำเภอพระนคร เป็นบุตรของ ม.ร.ว.หุ่น ทินกร และ ม.ล.สำริด พึ่งบุญ พ่อกับแม่แยกทางกันจึงไปอยู่กับลุง ม.ร.ว.แดง ทินกร ทำให้มีโอกาสพบและเป็นผู้ช่วยให้กับ คาร์โล ริโกลี จิตรกรชาวอิตาเลียน ที่เขียนภาพบนเพดานโดมในพระที่นั่งอนันตสมาคม และเป็นคนสอนให้วาดเส้น และลวดลายต่างๆ แต่ต่อมาเหมมีชีวิตผกผันเร่ร่อนไปทำงานเป็นนายท้ายเรือโยง และเป็นช่างเครื่องจักรไอน้ำแล้วผันตัวไปเป็นช่างเครื่องในงานสร้างเขื่อนพระรามหก เมื่อเข้ากรุงเทพมาเป็นช่างเขียนในกรมตำราทหารบก กระทรวงกลาโหม และพร้อมกับมีอาชีพเสริมด้วยการเล่นดนตรีไทย งานเล่นดนตรีคลอประกอบการฉายหนังเงียบในโรงภาพยนตร์ แต่ต่อมาอาชีพนักดนตรีเริ่มฝืดเคือง เริ่มงานเขียนปกนวนิยาย เป็นงานหลักหาเลี้ยงชีพ ปลายปี พ.ศ. 2478 เหม เวชกรและเพื่อนได้ร่วมกันเปิดสำนักพิมพ์ ‘เพลินจิตต์’ พิมพ์นิยายราคาถูก ปกเป็นภาพเขียนฝีมือของเหม พิมพ์สอดสีสวยงาม ราคาแค่เพียง 10 สตางค์ ชีวิตส่วนตัว สมรส กับ แช่มชื่น คมขำ แห่งสำนักวังหลานหลวงของกรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์ โดยไม่มีทายาท เหม เวชกร ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2512   ณ บ้านพักแหล่งสุดท้ายของท่านที่ซอยตากสิน 1 เขตธนบุรี


จักรพันธุ์ โปษยกฤต เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ที่กรุงเทพมหานคร บุตร นายชุบและนางสว่างจันทร์ โปษยกฤต ระยะแรกเข้าศึกษาที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปีพุทธศักราช 2543 ได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 52 นายช่างเอกในรอบ 200 ปี แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ อาจารย์จักรพันธุ์ เคยเป็นพระอาจารย์พิเศษถวายการสอนวิชาจิตรกรรมให้กับทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ปัจจุบันได้ก่อตั้งมูลนิธิจักรพันธุ์ โปษยกฤต ซึ่งเป็นทั้งพิพิธภัณฑ์ มูลนิธิ สถานที่ทำงาน และโรงละครหุ่นกระบอก ขึ้นที่บริเวณบ้านพัก ถนนเอกมัย

อาจารย์จักรพันธุ์ โปษยกฤต เป็นศิลปินอิสระที่มีความเชี่ยวชาญด้านจิตรกรรมทั้งแบบไทยประเพณีและศิลปะร่วมสมัย มีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง อีกทั้งผลงานอื่นๆ ได้แก่ งานพุทธศิลป์ ประเภทจิตรกรรมฝาผนังโบสถ์ เช่น โบสถ์วัดตรีทศเทพวรวิหาร วัดเขาสุกิม งานประติมากรรมไทย เช่น ประติมากรรมรูปเจ้าเงาะกับเด็กเลี้ยงควาย จากเรื่องสังข์ทอง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่อุทยานพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จังหวัดสมุทรสงคราม งานหุ่นกระบอก เช่น หุ่นกระบอกเรื่องสามก๊ก ลิลิตตะเลงพ่าย งานซ่อมหุ่นวังหน้า เป็นต้น 


กรกฤช เจียรพินิจนันท์ เป็นศิลปินรุ่นใหม่ ทำงานด้วยสื่อภาพถ่ายอย่างต่อเนื่องตั้งเรียนจบจากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2542 และเริ่มประกาศชื่อในวงการศิลปะนับตั้งแต่นิทรรศการดี่ยวครั้งแรก“นีโอโรแมนติก” ที่ทำให้กรกฤชเริ่มถูกจับตามองในฐานะศิลปินรุ่นใหม่ที่นำเสนอภาพอันดาษดื่นของคนรุ่นเดียวกับเขา ซึ่งกำลังงวยงงสงสัยและหวาดวิตกไร้ทิศทางในโลกที่ขับเคลื่อนไปด้วยการเชื่อมต่ออย่างฉับพลัน ของการสื่อสารที่แพร่ขยายขึ้นในหมู่หนุ่มสาวเมื่อทศวรรษ 1990 ทำให้ผลงานกรกฤชในช่วงแรกๆ เต็มไปด้วยบรรยากาศที่กระเซ็นกระสาย ไม่หยุดนิ่ง เพื่อจะผสม ผสานกันระหว่าง snapshot aesthetic กับลีลาการเล่าเรื่องที่ละม้ายการดูหนัง อันนับว่าน่าหลงใหลและ แปลกตาไปพร้อมๆ กัน


ประดิษฐ ประสาททอง เป็นเจ้าของรางวัลศิลปินศิลปาธรปี2547 ของสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ผู้เขียนบท ผู้กำกับ และนักแสดงละครเวที ที่มีผลงานสร้างสรรค์มาอย่างต่อเนื่องทั้งในประเทศและนานาชาติ โดยเฉพาะละครแนวผสมผสานเรื่องราวโบราณกับเนื้อหาร่วมสมัย และการผสมผสานรูปแบบการแสดงโบราณกับเทคนิคละครสมัยใหม่ ประดิษฐเคยเป็นสมาชิกกลุ่มละครมะขามป้อมมาร่วม30ปี เป็นหนึ่งในผู้ขับเคลื่อนเครือข่ายละครกรุงเทพ ร่วมจัดเทศกาลละครกรุงเทพที่บางลำพูและพื้นที่ต่างๆทั่วกรุงเทพฯ ในเดือนพฤศจิกายน ของทุกปีตั้งแต่พศ.2545


บรูซ กันเดอร์เซ็น (Bruce Gundersen) เป็นศิลปินที่ทำงานศิลปะหลายแขนง และทำงานเป็นทีมกับ คล้าก ผลงานของเขาถูกนำไปแสดงตามเทศกาลศิลปะและพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยหลายแห่งในยุโรปและอเมริกา ผลงานวีดีโอ ที่เขาทำกับคล้าก ชื่อว่า ฟิชกัน ฟิล์ม เขาได้บันทึกการเต้นรำในพิธีต่างๆ ของอุษาอาคเนย์ เขามีความสนใจและทำวิจัยเกี่ยวกับเรื่องเล่าในตำนานต่างๆ ที่เป็นวัฒนธรรมสากล  ซึ่งได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาได้ทำงานภาพพิมพ์ดิจิตอล บรูซกล่าวว่า “ การหาแรงบันดาลใจในเรื่องระบบความเชื่อและ ศิลปะแบบท้องถิ่น จากยุคโบราณ และ ยุคสมัยใหม่ในอุษาคเนย์ ผมต้องการสร้างมันขึ้นมาอีกครั้งด้วยกระบวนสมัยใหม่ผ่านงานศิลปะแบบดิจิตัล” เขาได้รับทุนจากสมาคมวัฒนธรรมเอเซีย ในปี 2551 (2008) เพื่อที่จะเข้ามาทำงานวิจัยในเอเซีย ปัจจุบันเขาทำงานและอาศัยอยู่ที่ นิวยอร์ค สหรัฐฯ



ดร. คริส เบเกอร์ ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ใช้เวลาวิจัยเรื่องขุนช้างขุนแผนเป็นเวลา 7 ปี มีผลงานด้านวิชาการและสิ่งพิมพ์ด้านประวัติศาสตร์และสังคมศาสตร์มากมาย ปัจจุบันอาศัยและทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ

ดร. ผาสุก พงษ์ไพจิตร ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตำแหน่งศาสตราจารย์  (ระดับ 11)


ทีมภัณฑารักษ์ หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สัน

กฤติยา กาวีวงศ์ จบการศึกษาปริญญาโทด้านการจัดการบริหารศิลปะ จากคณะบริหารจัดการศิลปะและนโยบาย สถาบันศิลปะชิคาโก มลรัฐอิลลินอยส์ สหรัฐ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายศิลปะ และ ภัณฑารักษ์ ประจำหอศิลป์ บ้านจิมฯ ตั้งแต่ปี 2549

โสมสุดา เปี่ยมสัมฤทธิ์ จบการศึกษาปริญญาตรีด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ปัจจุบันทำงานด้านภัณฑารักษ์และการศึกษา ณ หอศิลป์ บ้านจิมฯ

ยุวดี ศรีห้วยยอด จบการศึกษาปริญญาโท ด้านพิพิธภัณฑ์ศึกษาจากสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย   มหาวิทยาลัยมหิดล ปัจจุบันทำงานด้านภัณฑารักษ์และดูแลเอกสารสำคัญ ณ หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สัน


*หมายเหตุ: มุมมองใหม่ ว่าด้วยเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน โดย คริส เบเกอร์ และผาสุก พงษ์ไพจิตร จาก มหากาพย์พื้นบ้านสยาม ขุนช้างขุนแผน เสภา คีตลีลานาฎกรรม อำนาจ สงคราม ความรัก ความใคร่ และโศกนาฎกรรม มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ นครศรีธรรมราช 2554


สนับสนุนโดย มูลนิธิ เจมส์ เอช ดับเบิลยู ทอมป์สัน และ บริษัท อุตสาหกรรมไหมไทย จำกัด  
ขอขอบคุณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย มูลนิธิ จักรพันธุ์ โปษยกฤต พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ จังหวัดสุพรรณบุรี หอภาพยนตร์(องค์การมหาชน) ธนาคารกสิกรไทย จำกัด  โกมล ผ้าโบราณ และ พิพิธภัณฑ์ ผ้าโบราณ สบันงา