Jim Thompson Art Center Primitive
PAST EXHIBITION

Primitive

ARTIST

Apichatpong Weerasethakul

 

CURATOR

Gridthiya Gaweewong, Penwadee Nophaket Manont

 

VENUE

Jim Thompson Art Center

 

PERIOD

1st December 2011 – 20th March 2012

 

The Jim Thompson Art Center proudly presents for the first time in Thailand, PRIMITIVE, a solo exhibition by internationally renowned independent filmmaker and artist, Apichatpong Weerasethakul. Commissioned by Haus Der Kunst, Munich, Germany in 2009, PRIMITIVE is a multidisciplinary art project, the result of a research trip which inspired the filmmaker to create, “Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives”. This film was premiered in France and received the prestigious Palm d’Or at the Cannes Film Festival in 2010. The Primitive project is about re-imagining an area of Thailand called Nabua, a small town in Nakornpanom, a place where memories and ideologies are extinct. It deals with time and spaces where memories of places were subdued and not remembered by the inhabitants due to the ideological and political conflicts of the cold war.

 

Primitive project was the result of Apichatpong’s research trip for the making of a new film. He visited a temple near his hometown where a monk gave him a little book called “A Man Who Can Recall His Past Lives.” In it, the monk wrote about Boonmee, who could recall his multiple past lives in cities of Isan, the northeast Thailand. In 2008, the artist after traveling in the region in search of surviving off springs and relatives wrote a screenplay inspired by the reincarnation of Boonmee. As a result he eventually developed three separate projects: Primitive, a multidisciplinary art project; CUJO, the book series and Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives, the film. 

 

According to Apichatpong, “The initial idea of the artworks has since branched out and mutated into various forms. There was no link to Boonmee here except that the village is also full of repressed memories. It is the manifestation of someone who has created various fictional scenarios in order to implant a memory into a place. First we built a spaceship. I always dreamed of making a movie with a spaceship. When could there be a better time to do so than now in Thailand? And somehow Nabua is a perfect place for this vehicle to land and to introduce the idea of a journey, an escape, and a disappearance. The spaceship’s form was sketched out by one of the teens and its metal skeletons were welded together by their elders, their fathers. It is about reincarnation and transformation. The work is a celebration of the destructive forces in nature and in us which burn in order to create mutation and rebirth.”

 

The Primitive project consists of books, photographs, video installations and music videos. The multi-modal nature of this installation draws viewers across lapses of time, space and memories.

 

Since 2009 the PRIMITIVE Installation has been shown in Haus Der Kunst, Munich, Germany; FACT, United Kingdom, Musée d'Art moderne de la Ville de Paris, France and New Museum, New York, USA.  Subsequently the work became part of the art collections of Tate Modern, London, United Kingdom and Musée d'Art moderne de la Ville de Paris, France. 

 

About Apichatpong Weerasethakul

Apichatpong was born in Bangkok and grew up in Khon Kaen in northeastern Thailand. He holds a degree in Architecture from Khon Kaen University and a Master of Fine Arts in Filmmaking from the School of the Art Institute of Chica. He began making film and video shorts in 1994, and completed his first feature in 2000. Since 1998 he has mounted numerous exhibitions and installations in many countries.

 

Often non-linear, with a strong sense of dislocation, his works deal with memory and subtly address personal politics and social issues. Working independently of the Thai commercial film industry, he is active in promoting experimental and independent filmmaking through his company Kick the Machine, founded in 1999.

 

His art projects and feature films have won him widespread international recognition and numerous festival prizes, including two prizes from the Cannes Film Festival. In 2005 he was presented with one of Thailand’s most prestigious awards for visual artists, Silpatorn, by the Thai Ministry of Culture. In 2008, he became the first artist to receive the Fine Prize from the 55th Carnegie International, USA. Also in 2008, the French Minister of Culture and Communications bestowed on him the medal of Chevalier de L'Ordre des Arts et des Lettres (Knight of the Order of Arts and Literature). In 2011, Apichatpong was bestowed with another medal by the French vernment, L'Officier des Arts et des Lettres (second class) for his lifelong contributions to international art and cultural activities.

 

His film, “Syndromes and a Century”, completed in late 2006, was the first Thai film to be selected for competition at the Venice Film Festival. He also completed a short film Vampire which was commissioned for Louis Vuitton and premiered at the Espace Louis Vuitton in Paris.  The film reflects on foreign laborers in Thailand. Apart from the Primitive project with its installation and feature film, he was one of 22 international artists and filmmakers who were commissioned to create a short film for the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights to mark the 60th anniversary of the Universal Declaration of Human Rights. In 2009, Australian Film Museum published a book about Apichatpong’s works in English.

 

In 2010, “Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives” was selected for competition in the 63rd Cannes Film Festival. It was first Thai and Southeast Asian film (and one of seven Asian films) in the history of the famous film festival to win the Palme d’Or award.

 

In 2011, Apichatpong exhibited an installation piece called, “For Tomorrow for Tonight” in Dublin, Ireland and Beijing, China.  The topic was about the Mekong River and the hometown of the actress Jenjira who is from the province of Nong-Khai. Recently, he directed a documentary film called “Mekong Hotel”, for Arte television channel in France, starring the same actress.  He lives and works in Chiangmai, Thailand.

 

This exhibition is made possible with the support of The James H.W. Thompson Foundation and the Thai Silk Company Limited. The ethe Institute, Bangkok, Thai Contemporary Art Museum, and DC Asset.


Special thanks: Khun Boonyapha Bencharongkul, Dr. Norbert Splitz and Dr. Dispahol Chansiri and supernormal studio co.,ltd

 

 

หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สัน ภูมิใจเสนอ งานศิลปะจัดวาง ปลุกผี เป็นครั้งแรกในประเทศไทย  
ซึ่งเป็นงานแสดงเดี่ยวของ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์อิสระที่โด่งดังระดับนานาชาติ อำนวยการสร้างนิทรรศการโดย เดอะ เฮาส์ แดร์ คุนท์ มิวนิค ประเทศเยอรมันนี ในปี พ.ศ. 2552 ปลุกผี เป็นนิทรรศการศิลปะที่ประกอบด้วยสื่อหลากหลายประเภท เป็นผลจากการเดินทางสำรวจครั้งสำคัญ ซึ่งได้สร้างแรงบันดาลใจในการทำภาพยนตร์เรื่อง “ลุงบุญมีระลึกชาติ” ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้เข้าฉายรอบปฐมทัศน์ที่ประเทศฝรั่งเศส และได้รับรางวัลปาล์มทองคํา ในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี พ.ศ. 2553 โครงการ ปลุกผี เป็นการจินตนาการพื้นที่กันดารอย่างหมู่บ้านนาบัวขึ้นมาใหม่ หมู่บ้านเล็กๆในจังหวัดนครพนมเป็นสถานที่ซึ่งความทรงจำและอุดมการณ์สูญสลาย นิทรรศการ ปลุกผี ว่าด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งความทรงจำต่างๆถูกชำระล้าง และถูกทำให้ลืมไปจากคนท้องถิ่น ด้วยสาเหตุจากความขัดแย้งต่างๆ ทั้งทางอุดมการณ์และทางการเมือง ในช่วงสงครามเย็น

 

โครงการ ปลุกผี เป็นผลจากการเดินทางสำรวจของอภิชาติพงศ์ เพื่อการทำภาพยนตร์เรื่องใหม่
เขามีโอกาสไปวัดใกล้ๆบ้านที่ขอนแก่น ท่านเจ้าอาวาสได้ให้หนังสือเล่มเล็กๆ กับเขาชื่อ “คนระลึกชาติได้” ในหนังสือ ท่านเขียนถึงชายผู้สามารถระลึกย้อนกลับไปได้หลายชาติ เขาเคยอาศัยในหมู่บ้านต่างๆ ในอีสาน ต่อมาในปี 2551 เขาเริ่มเขียนบทภาพยนตร์โดยได้แรงบันดาลใจเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดของชายคนนี้ซึ่งชื่อบุญมี เขาออกเดินทางเก็บข้อมูลทั่วอีสานเพื่อตามหาลูกหลานและญาติพี่น้องของแก จากนั้น เขาได้พัฒนาเป็นสามโครงการหลัก ได้แก่ งานศิลปะจัดวาง-ปลุกผี คูโจ-หนังสือของศิลปิน และ ภาพยนตร์เรื่อง ลุงบุญมีระลึกชาติ

 

อภิชาตพงศ์กล่าวไว้ว่า “จากความคิดแรกเริ่มในการทำงานศิลปะ ที่สุดท้ายได้แตกแขนงและกลายพันธุ์ไปสู่รูปแบบต่างๆ หมู่บ้านไม่ได้มีหลักฐานอะไรเชื่อมโยงไปถึงลุงบุญมี นอกจากว่าเต็มไปด้วยความทรงจำที่ถูกปิดกั้นไว้  สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเหมือนการสร้างตัวตนจากเหตุการณ์จำลองมากมายเพื่อปลูกถ่ายความทรงจำลงไปยังพื้นที่นี้ แรกสุดผมสร้างยานอวกาศ ผมฝันอยากทำหนังที่มียานอวกาศมานานแล้ว และจะมีตอนไหนเหมาะเท่าเมืองไทยตอนนั้นอีกเล่า หมู่บ้านนาบัวเป็นสถานที่ซึ่งเหมาะสำหรับเป็นจุดจอดยานเพื่อการเดินทาง เพื่อการหลบหนี หรือเพื่อการหายตัว รูปแบบของยานอวกาศลำนี้ร่างขึ้นโดยวัยรุ่นคนหนึ่งในหมู่บ้าน ตัวโครงยานทำจากเหล็กเชื่อมอย่างดีฝีมือของพวกพ่อๆ ปลุกผี เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเวียนว่ายตายเกิดและการแปรสภาพ เป็นการเฉลิมฉลองให้กับพลังการทำลายล้างที่มีอยู่ในธรรมชาติและตัวเราทุกคน ซึ่งต่างมอดดับลงเพื่อเกิดใหม่และกลายพันธุ์ต่อไป”

 

งานศิลปะจัดวาง ปลุกผี ประกอบด้วยผลงาน หนังสือ ภาพถ่าย วีดิโอจัดวาง และ มิวสิควีดิโอ 
ผลงานศิลปะจัดวางข้ามสาขาชุดนี้นำพาผู้ชมข้ามการเลื่อนไหลและการปะทะกันของเวลา สถานที่ และ ความทรงจำ

 

ตั้งแต่ปี 2552 งานศิลปะจัดวาง ปลุกผี ได้เปิดแสดงที่ เดอะ เฮาส์ แดร์ คุนท์ มิวนิค ประเทศเยอรมันนี, แฟคท์ (FACT - ฟาวเดชัน ฟอร์ อาร์ท แอนด์ ครีเอทีฟ เทคโนโลยี) ลิเวอร์พูล,ประเทศอังกฤษ, พิพิธภัณฑ์ Musée d'Art moderne de la Ville de Paris ประเทศฝรั่งเศส และ พิพิธภัณฑ์ New Museum กรุง New York ประเทศสหรัฐอเมริกา ต่อมา ผลงานจากโครงการนี้ได้เป็นงานสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์ Tate Modern ประเทศอังกฤษ และพิพิธภัณฑ์ Musée d'Art moderne de la Ville de Paris ประเทศฝรั่งเศส

 

อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล

อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล เกิดที่กรุงเทพฯ และเติบโตที่ขอนแก่น ศึกษาจบ ปริญญาตรี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และปริญญาโท สาขาวิจิตรศิลป์ ด้านการสร้างภาพยนตร์จาก The School of the Art Institute of Chica สหรัฐอเมริกา เขาเริ่มสร้างภาพยนตร์และวิดีโอสั้นในปี 2537 และสร้าง ภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกในปี 2543 เขาจัดแสดงงานภาพ เคลื่อนไหวใน พิพิธภัณฑ์และแกลเลอรี่ในหลายๆ ประเทศตั้งแต่ปี 2541 อีกด้วย

 

ผลงานของอภิชาติพงศ์เน้นความคิดที่ยืดหยุ่นและไม่ยึดติดกับรูปแบบ งานของเขาเน้นเกี่ยวกับความทรงจํา และ ประเด็นด้านการเมืองและสังคมในมุมส่วนตัว เขาทํางานนอกระบบอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยมาตลอด โดยเขาเป็นผู้สนับสนุนการแสดงออกผ่านการสร้างภาพยนตร์โดยผ่านทางบริษัทของเขาคือ คิก เดอะ แมชชีน ฟิล์ม (Kick the Machine Films) ที่ก่อตั้งอย่างเป็นทางการขึ้นในปี 2542

 

โครงการงานศิลปะและภาพยนตร์ทําให้เขาเป็นที่รู้จักของนานาชาติและยังชนะรางวัลจากงานต่างๆ เป็นจํานวนมาก รวมถึง 3 รางวัลจากงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ (Cannes Film Festival) ด้วย ในปี 2548 เขาได้รับรางวัลศิลปาธร จากกระทรวงวัฒนธรรม ซึ่งถือเป็นหนึ่งในรางวัลอันทรงเกียรติของประเทศไทยด้านศิลปะ ในปี 2551 เขากลายเป็น ศิลปินคนแรกที่ได้รับรางวัล Fine Prize จากงาน Carnegie International ครั้งที่ 55 ประเทศสหรัฐอเมริกา และในปี 2551 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและโทรคมนาคมของประเทศฝรั่งเศสได้มอบเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวิน ด้านศิลปะและวรรณกรรมให้กับเขาด้วย และในปี 2554 รัฐบาลฝรั่งเศสมอบเหรียญอิสริยาภรณ์ฝรั่งเศสชั้น Officier ด้านศิลปะและวรรณกรรมให้กับเขาอีกขั้นหนึ่ง


 
ภาพยนตร์เรื่องยาวปี 2549 ของเขา “แสงศตวรรษ” เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่ได้รับเลือกให้เข้าชิงรางวัลที่งานเทศกาลภาพยนตร์ในกรุงเวนิส และนอกจากนี้ เขายังได้สร้างภาพยนตร์สั้นให้กับบริษัทหลุยส์ วิตตอง โดยสะท้อนสถานะภาพของแรงงานต่างชาติในประเทศไทย นอกจากนั้น เขายังเป็นหนึ่งใน 22 ศิลปินนานาชาติที่ร่วมรับผิดชอบการสร้างภาพยนตร์สั้นให้กับสํานักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษย ชนแห่งสหประชาชาติ ในวาระครบรอบ 60 ปีของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน และในปี 2552 พิพิธภัณฑ์ภาพยนตร์แห่งประเทศออสเตรีย ได้จัดพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับผลงานของเขาโดย ละเอียดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ

 

ในปี 2553 ภาพยนตร์เรื่อง “ลุงบุญมีระลึกชาติ” ได้รับเข้าประกวดในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ และเป็นภาพยนตร์ไทย และภาพยนตร์จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เรื่องแรก (และภาพยนตร์จากเอเชียเรื่องที่ 7) ที่ได้รับรางวัลปาล์มทองคํา ในประวัติศาสตร์ของเทศกาลภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของโลก

 

ในปี 2554 อภิชาติพงศ์แสดงงานศิลปะจัดวาง “For Tomorrow For Tonight” ณ เมืองดับบลิน ประเทศไอร์แลนด์ และกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นเรื่องเกี่ยวพันกับแม่น้ำโขงและบ้านของนักแสดงหญิงของเขาชื่อเจนจิรา ที่จังหวัดหนองคาย ล่าสุดเขาได้กำกับภาพยนตร์สารคดีเรื่อง “โรงแรมริมโขง” (Mekong Hotel) ให้กับสถานีโทรทัศน์ Arte ของประเทศฝรั่งเศสที่นำแสดงโดยนักแสดงคนเดียวกันนี้อีกด้วย 
ปัจจุบัน เขาพํานักและทํางานที่จังหวัดเชียงใหม่

 

นิทรรศการครั้งนี้ ได้รับความร่วมมือจากการสนับสนุน ของมูลนิธิ เจมส์ เอช ดับเบิลยู ทอมป์สัน,บริษัท อุตสาหกรรมไหมไทย จำกัด, พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย, สถาบันเกอเธ่ กรุงเทพมหานคร 
และ ดีซี แอสเซท 
ขอขอบคุณ: คุณ บุญญาภาณิ์ เบญจครงคกุล,  ดร. นอร์เบิร์ต สปริทซ, ดร. ดิสพล จันศิริ และ บริษัท ซุปเปอร์นอร์มอล สตูดิโอ จำกัด

ABOUT ARTISTS